Boots

woensdag 27 mei 2015
Tijdens het gedoe met de schoen, het elastiek en de pollepel – op onze Atlantische oversteek, van Kaap Verdië naar Brazilië – heeft m’n bergwandelschoen z’n uiterste best gedaan om mij ’s nachts van wat frisse lucht te voorzien. Klap na klap heeft ie opgevangen van de massief houten, brandwerende hutdeur.

Straks bij de Azoren zal het ongeveer net zo heet zijn als bij Kaap Verdië. En grote kans dat ik weer diezelfde hut heb. Die schoen nog wekenlang de klappen te laten opvangen, lijkt mij geen goed idee. Hij is nu al lamgeslagen, dus dat gaat ie niet overleven (de deur ook niet trouwens). En zo’n bergschoen hoort natuurlijk ook helemaal niet thuis op een schip.

Tijd dus voor echt zeilschoeisel, dat je makkelijk aan en uit kunt trekken, en dat bij de 1e regenbui niet meteen als een spons vol water trekt. Ik moest er half internet voor afspeuren, maar vond het uiteindelijk in de bouwvakkerswinkel aan de Westzeedijk.

En nu banjer ik in met bont gevoerde laarzen met stalen neuzen door de stad. Om ze in te lopen. Op de Azoren zal ik ze voorlopig nog niet nodig hebben, maar verder richting noorden komen ze zeker tevoorschijn.

Op de hut-airco zit in nog te broeden.

laarzen Rtd

Bootsman

dinsdag 26 mei 2015
Nog een kleine 4 weken, dan mag ik weer. Zeilen hijsen, koersen uitzetten, midden in de nacht aan het roer staan en de sterren tellen.

Eindelijk, wilde ik zeggen. Hoewel Antarctica nog maar heel kort geleden lijkt. En tegelijk eindeloos ver weg. M’n foto’s heb ik nog niet eens uitgezocht. Maar de voorbereidingen voor een nieuwe reis zijn alweer begonnen.

Wat deed ik in de tussentijd? Redigeren en geld verdienen (ook fijn), maar daar ging ik het hier niet over hebben. Wel over de bootsmansopleiding, die al van start ging terwijl de pinguïnshit nog aan m’n zeilpak kleefde (dat doet ie trouwens nog steeds, ondanks mijn boenbeurten).

kaatje

Op naar Enkhuizen dus om touw te splitsen, lieren uit elkaar te schroeven (en weer in elkaar te puzzelen), in masten te klimmen, opleidingsschip ‘Kaatje’ te inspecteren, zeildoek te naaien (iets te veel ervaring mee inmiddels), de eigenschappen van verf en lak te leren, een scheepsonderhoudsplan op te zetten… dat werk.

En natuurlijk voor de paalsteek, de mastworp en de dubbele schootsteek. Knopen die eigenlijk heel simpel zijn, tot je ze bij 40 knopen wind (9 Bft), met ijskoude vingers op de kop moet doen om de schoot van de stormfok vast te knopen (en je je echt geen halfbakken knoop kunt permitteren). Gelukkig hebben ze die omstandigheden op school niet nagebootst, hoewel ik wel immer met thermokleding in de klas zit daar.

En nu ben ik dus gediplomeerd bootsman/vrouw. In theorie. Hoe de praktijk uitpakt zullen we zien. Over een week of wat. Als we weer 40 knopen wind hebben.

 

WP_20150307_11_50_02_Pro

WP_20150307_12_48_08_Pro

WP_20150307_11_49_02_Pro

WP_20150307_12_04_14_Pro

Ondertussen op Antarctica

maandag 25 mei 2015

“Hier waar wij varen, is de ijskap het meest stabiel.” Dachten wij. Beter gezegd: dat dachten de wetenschappers en wij dachten dat het waar was. Kleine misvatting.

Antarctica lijkt op een oliebol, met zo’n raar uitsteeksel aan één kant. Toevallig steekt dat precies richting het puntje van Vuurland. Onder water loopt de Andes natuurlijk gewoon door en verbindt zo Zuid-Amerika met Antarctica.

kaart Antarctica

Ten westen van dat uitsteeksel, het Antarctisch Schiereiland, voeren wij rond. Tussen eilanden, gletsjers en talloze ijsbergen. De andere kant van het schiereiland heet veel gevaarlijker te zijn. Als er schepen in het ijs bij Antarctica vast komen te zitten, is het vaak aan die oostkant, niet aan ‘onze’ kant.

Maar nu blijkt dat ‘onze’ westkant juist veel sneller smelt en (dus) afkalft dan de oostkant. Grote kans dat het volgende schip dat in het Antarctisch drijfijs komt vast te zitten ten westen van het schiereiland vaart… Misschien een goed idee om ons vaargebied iets te gaan verleggen richting oost? En (vooral dat!) er met z’n allen voor te zorgen dat dat smelten tot stilstand komt?

http://www.faqt.nl/recent/zuidpoolijs-neemt-dramatisch-af/

Antarctica