Het ‘zeil-reis-to-do-lijstje’

vrijdag 11 december

Is enorm. Enorm leuk, enorm enerverend, enorm spannend, enorm lang, enorm niet-te-bevatten-zo-geweldig…

Elke week wordt het lijstje korter. Bestemming: check. Periode: check. Indeling website: check…

En daarmee wordt het ook weer langer.

Want zodra je weet hoe je je website wilt gaan indelen, moet je ‘m nog bouwen, de teksten ervoor schrijven en door al je beeldmateriaal grasduinen om geschikte foto’s uit te zoeken. Met gemak een dag of 3-4 werk (met z’n tweeën). Als het niet meer wordt (vrees van wel).

En zodra je weet waar je naartoe gaat, moet – en vooral: wil – je ook daarvoor dingen gaan uitpluizen (afvaarthaven, schip, route, formaliteiten, etc.). En dus duiken we likkebaardend de nautische boekhandel in, komen met een paar dikke pilots thuis en kunnen niet wachten ze door te spitten.

Zo groeit het lijstje 3x harder dan dat het slinkt. Of dat erg is? Nee, want het is toevallig het leukste to-do-lijstje ever!

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ondertussen op ons kantoor aan de Scheepmakershaven…

donderdag 5 november 2015

Tja, die nieuwe plannen… Wie Marijn en mij een beetje kent, weet dat we graag op een zeilboot vertoeven, dat we ondernemend zijn, ervan houden om afgelegen gebieden te ontdekken en het liefst zelf de touwtjes in handen hebben (zeker figuurlijk, soms ook letterlijk).

En dus hebben we de afgelopen tijd – voor zover een gehersenschud hoofd dat toelaat – lopen nadenken en brainstormen over de zeilreizen die wij zelf zouden willen organiseren. Waar naartoe? Met welk schip? Hoe pakken we dat aan?

Om al die plannen – en ook onszelf – houvast te geven, vonden we dat het tijd werd voor een bedrijfsnaam. Die kwam al snel bovendrijven, na een avondje brainstormen aan boord van een oud lichtschip, met een uniek Rotterdams biertje erbij en uitzicht op de Leuvehaven.

Vervolgens blokten we een vaste werkdag in de week, waarop we alleen maar met onze zeilplannen bezig zijn. Sindsdien worden er op de donderdag, hier in ons kantoor aan de Scheepmakershaven (hoe kon ’t anders) bergen werk verzet.

En nee, we hebben (nog) geen schip. En nee, de reisdoelen en -data zwerven nog. En er is nog een hoop te doen (alleen die donderdag is waarschijnlijk niet genoeg…) Maar het begin is er. De naam!

Zodra we ook het logo hebben, gaan we de naam onthullen. Even geduld dus nog… offertes aanvragen voor een nieuw logo staan nog op het to do-lijstje.

Tussen de Azoren en IJmuiden

maandag 2 november 2015

En hoe ging het eigenlijk verder? Opgegeten door een walvis? Over boord geslagen? Nee, dat niet. Gelukkig.

Op 1 juli landde Marijn op Faial. Wat nog een wonder was omdat ie ergens tussen Schiphol en Lissabon z’n id-kaart was kwijtgeraakt. Gelukkig knepen de verschillende douaniers die hij vanaf dat punt nog moest passeren stuk voor stuk een oogje toe. En zo kon hij – al dan niet illegaal, daarover zijn de meningen verdeeld – toch naar Horta komen.

Op de kade in Horta, waar alle oceaanzeilers hun 'handtekening' achterlaten
Op de kade in Horta, waar alle oceaanzeilers hun ‘handtekening’ achterlaten

Twee dagen later gooiden we de trossen los en zetten koers richting het vaste land. We maakten nog een tussenstop op het eiland Sao Miguel (waarop de hoofdstad Punta Delgado ligt) en gingen vanaf daar dag en nacht door richting La Coruña.

Om 4 uur ’s ochtends begon onze wacht. Ik nam het roer over van Heinz, Marijn zette koffie. En zo zagen we elke dag de zon opkomen. We schampten bijna een slapende potvis. En werden verrast door een groep orka’s. Mooie tochtjes op een kalme zee.

Een groot contrast met La Coruña, waar auto’s af en aan reden, toeristen de terrassen bezetten en wij karrevrachten aan inkopen deden voor de 10 gasten die een dag later op de kade zouden staan.

Met een enthousiaste en verrassend jonge ploeg mensen gingen we op pad richting Saint Malo. De Golf van Biskaje was ons gunstig gezind en al snel kwam Bretagne in zicht.

En daar ging het mis. Althans, met mij (het schip geen schrammetje). Ik ging in de stuurhut, met iets te veel vaart, iets te kort door de bocht en stootte daarbij zó m’n hoofd, dat ik ruim twee maanden met een hersenschudding te kampen had.

Eerst denk je natuurlijk nog dat het wel meevalt en dat je gewoon kunt doordenderen… Maar na 3 dagen alleen maar verder achteruit kachelen legde Marijn mij – min of meer verplichte – bedrust op. De rest van de route tussen Bretagne en IJmuiden bracht ik grotendeels in onze hut door.

Sommige mensen zouden dan wellicht besluiten om nooit weer op een schip te stappen. Maar zo snel laat ik mij niet uit het veld slaan. En dus zijn er nieuwe plannen. Grote plannen. Enerverende plannen.

De komende tijd lees je hier wat die plannen zijn… en waar ze naartoe gaan.