Tolkien

De komende tijd zal de Tolkien ons thuis zijn. Een zeilschip met twee masten, twee razeilen, een beetje vreemde stuurhut en een verleden als sleepboot. Vorig jaar juni en oktober waren we kort aan boord, dronken er heerlijke koffie en hadden een goed gesprek met de kapitein en met de eigenaar. En daarmee was de zaak beklonken. Zo gaat dat in de zeilerij.

Het schijnt dat het schip erg goed manoeuvreert, waarschijnlijk dankzij haar verleden als sleper. Of ze ook goed zeilt gaan we de komende weken testen.

Op de website van de rederij kun je in elk geval alvast zien hoe het schip eruitziet en waar we zoal te vinden zullen zijn.

zeilschip Tolkien

Noord-Oost-Zuid-West… Waar gaan we naartoe?

“En? Naar welke pool gaan jullie deze keer?”
“De Oostpool.”
“Bestaat die dan?”
“Met een beetje fantasie wel.”

We gaan varen met de J.R. Tolkien, een tweemasttopzeilschoener van ruim 40 meter. En we zullen veel tijd doorbrengen op de Oostzee en de Noordzee.

kaartje Oostzee

Maar allereerst zeilen we vanuit Hamburg naar Greenwich, een plek die een belangrijke rol heeft gespeeld in de zeilvaart. Door Greenwich loopt natuurlijk de nulmeridiaan. Pas sinds 1884 overigens. Tot die tijd waren er vele nulmeridianen, wat de plaatsbepaling op zee niet ten goede kwam.

De tijdbal in Greenwich

En op het dak van het voormalig observatorium in Greenwich valt iedere dag om exact 13.00 uur een tijdbal naar beneden. Vanaf de Theems kun je dit zien en in vroeger tijden konden zeelui dan hun boordklokken gelijk zetten. Eveneens belangrijk voor het bepalen van je plaats op zee.

Tegenwoordig geeft onze telefoon automatisch de juiste tijd weer, dus daarvoor hoeven we de Theems niet op. Maar wel voor Sail Royal Greenwich, een nautisch festival met vele tallships, ruim een miljoen bezoekers en talloze tochtjes over de Theems naar de Tower Bridge in Londen.

Voor ons geen rustige Paasdagen in elk geval, maar wel een bijzondere kick-off van het vaarseizoen.

 

Aftellen, opruimen, inpakken en wegwezen

We zijn aan het aftellen en eerlijk gezegd gaat het iets te hard. Twee weken geleden zaten we nog met 130 man/vrouw in de gymzaal van de Enkhuizer Zeevaartschool. Zes examens lagen er voor ons klaar, het ene een makkie, het andere… tja, met een stel hopeloze vragen. Over de antwoorden tasten wij nog steeds in het duister.

Logo op het school-T-shirt van 2017

Toen we eenmaal de examenfeestroes uitgeslapen hadden, begonnen we naarstig aan de voorbereidingen voor de komende maanden. Tuin op orde, kapotte lampen repareren, administratie bijwerken, een logeerplek vinden voor de auto…

En zoals altijd: naar de Bever voor de laatste inkopen. Na zoveel reizen denk je dat je alles wel een keer hebt, maar vreemd genoeg blijken vlak voor vertrek altijd je schoenen op hun laatste dagen te lopen of de rits van je jas het te begeven. Dus Bever weer blij, wij ook, en de bank wat minder.

Overmorgen gaan we op pad, met de trein naar Hamburg. Het must-do-lijstje is bijna afgevinkt. En de dingen die dat lijstje niet gehaald hebben, moeten maar wachten tot we terug zijn.