An ordinary day …

vrijdag 26 december
130 miljoen m3 water. Een hoeveelheid waar je je geen voorstelling van kunt maken. Al dat water wordt langs ons schip geperst. Elke seconde weer. Het is de stroom van de Drake. Niet voor watjes.

Bij Kaap Hoorn jaagt de westenwind het water uit de Stille Oceaan richting de Atlantische, alsof het door een trechter wordt geperst. Venijnige, maar spectaculaire golven zijn het gevolg. En daar houd je van, of niet.

Sinds we uit Ushuaia vertrokken, op 24 december, zijn we met z’n vijftienen aan boord. Het is krapjes. Elf passen er rond de tafel in de salon. De rest schuift door naar de stuurhut. De wachten zijn ruim bedeeld. Vijf personen zijn er steeds beschikbaar om te sturen, te navigeren en aan touwtjes te trekken. Een luxe. Op papier.

In het echt moeten we het met anderhalve paardenkop doen. Van de 15 zijn er maar 3 die zich prima voelen: Heinz, ik en Karl aus Bayern. De rest hangt over de reling, ligt languit in de stuurhut of is ondergedoken in z’n bed. An ordinary day at the Drake.

Ik draai wisseldiensten: 10 minuten machinist (diesel in de dagtank pompen), 5 minuten IT’er (Heinz helpen die de weg kwijt is op z’n eigen computer), 15 minuten schoonmaker (toiletten schrobben en emmertjes met twijfelachtige inhoud over de reling kieperen), 20 minuten kok (laffe rijst voor de meesten, met wokgroenten voor Heinz en mij, niks voor Karl: “mann must nicht zu viel essen”). Tussen de bedrijven door steeds een paar minuten Zuster Clivia, afhankelijk van de behoeften van de pati├źnten.

Oh ja, en dan natuurlijk nog sturen, navigeren en uitkijk houden wanneer het mijn wacht is, de stormfok hijsen of neerlaten wanneer nodig, het logboek bijhouden, enzovoort. Maar dat lijkt op dit moment even bijzaak. Eerst de Drake verslaan.