Stampen en grommen

vrijdag 16 januari 2015
“Om 10 uur worden jullie allemaal bij de Armada verwacht”, zegt Heinz bij het ontbijt. We moeten voor de zoveelste keer deze reis met z’n allen bij de autoriteiten verschijnen om uit te klaren. Of we allemaal wel door de Chileense papierwinkel komen is niet onze grootste zorg (hoewel ikzelf bij het inklaren in Argentinië ineens uit de computer kwam rollen als ‘gezocht in Uruguay’ – geen idee waarom).

Meteo Puerto WilliamsOnze zorg is de wind. De Chilenen houden er namelijk een bijzonder strikt beleid op na. Je mag alleen vertrekken met je zeilschip als de autoriteiten vinden dat de wind gunstig is: niet te hard en uit de goede hoek. Het is geen enkel probleem om bij windkracht 8 binnen te lopen, maar uitvaren bij meer dan windkracht 5 vinden ze te gevaarlijk.

Gelukkig geeft de Chileense windmeter niet meer dan 16 knopen aan: 4 Bft. Wanneer we door het raam van de Armada naar buiten kijken, zien we de schuimkoppen op de golven. Minstens 30 knopen, schatten wij. Maar dat zeggen we niet hardop.

Terug in de haven gooien we snel de lijnen los. Het grootzeil en de bezaan gaan omhoog, allebei met twee riffen. We pakken de fok uit en hijsen die ook. Maar wanneer het zeil bijna hoog is, komt de wind met 55 knopen (10 Bft) binnen.

De fok gaat weer naar beneden. Met z’n vieren proberen we ‘m in bedwang te houden tot hij weer ingepakt is. Daarna zetten we een derde rif in het grootzeil. De volgende stap is ‘zeil naar beneden’, maar hopelijk is dat niet nodig.

Dit korte tochtje (28 mijl, ca. 5 uur) pakt heel anders uit dan we gedacht hadden. Wie niet buiten hoeft te zijn, blijft binnen. Met de wind tegen stampen we naar Ushuaia, dan weer over bakboord, dan weer over stuurboord. Boeken schuiven door de salon. Schoenen en laarzen vliegen door de hutten. Gasten verdwijnen in hun bed of vragen om een emmertje.

Buiten schijnt de zon. De golven spatten hoog op tegen de boeg. Twintig meter verder, achter het roer, krijg ik het water vol in m’n gezicht. Onder mijn voeten gromt de motor terwijl de besneeuwde bergtoppen boven Ushuaia heel langzaam dichterbij komen. Nog een paar uur stampen, dan zit mijn trip er echt op.